ไปเที่ยวครั้งนี้รู้สึกจะตื่นเต้นมากๆ เพราะไม่ได้เที่ยวนานแล้ว ที่สำคัญจะทดสอบใจตัวเองด้วยว่า เข้มแข็งขึ้นมาบ้างหรือยัง  ก็เป็นบ้างนะที่มันเจ็บแปลบ เกือบจะครบ 1 ปีแล้วที่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น มันเร็วเสียจริงๆ แต่อีกไม่นานเราก็คงจะชินจะอยู่ได้ด้วยตัวเองแล้วแหละ  ตอนนี้มีความสุขกับงานที่ทำ กิจการที่มี และครอบครัวเล็กๆ ที่มีแม่ที่รักเรา และน้องๆ ที่เรารักเราก็คงพอแล้ว อาจจะเหงาบ้างบางเวลา แต่อีกไม่นานมันก็คงจางหายไปกับความรู้สึกเก่าๆ นั้น ถึงมันจะลบออกจากใจไม่หมด แต่เราก็ขอจดจำสิ่งดีๆ หลายๆ อย่างที่เกิดขั้นระหว่างกันไว้บ้างก็ยังดี ถึงเค้าจะไม่คิดแบบนั้นก็ตาม ได้อยู่กับตัวเอง  เดินไปตามทางลัดเลาะไปตามป่าเขา มันสบายใจจริงๆ เมื่อไหร่นะที่จะมีโอกาสได้มีชีวิตที่ไม่ต้องดิ้นรนแบบนี้บ้าง+++